Sizi Gerçekte Ne Durduruyor: Korku mu, Yoksa Konfor mu?

 


Kabul edelim, hayatın bir yerinde sessizce durup tavanı izlediğimiz o anlar vardır. İçimizden bir ses "Her şey yolunda" derken, diğer ses "Ben ne yapıyorum, nereye gidiyorum?" diye fısıldar. Bir şeylerin eksik olduğunu, olduğunuz yere sıkışıp kaldığınızı bilirsiniz ama adımı bir türlü atamazsınız.

Çoğumuz bu tıkanıklığın adını anında koyarız: "Korkuyorum."

Deriz ki: "Ya başaramazsam? Ya herkes bana gülerse? Ya altından kalkamazsam?" Korkuyu suçlamak kolaydır çünkü arkasına sığınmak insana bir tür meşruiyet kazandırır.

Korkunun Gürültüsü Kolaydır

Peki, durup bir saniye düşünelim: Korku gerçekten o kadar hareketsiz bırakıcı bir canavar mıdır? Aslında hayır.

Korku gürültülüdür. Kalbinizi çarpar, avuçlarınızı terletir, zihninizde en kötü senaryoları sinema şeridi gibi oynatır. Korku bir alarmdır; size "Dikkat et, burada risk var!" der. Ve riskin, tehlikenin olduğu yerde adrenalin vardır, hareket vardır, canlılık vardır.

Korkuyla savaşabilirsiniz çünkü o görünürdür. Gözünün içine bakabilirsiniz. Çoğu zaman "korkuyorum" dediğimiz şey, aslında bilinmeyenin eşiğindeki o ilk heyecanın yanlış yorumlanmasından ibarettir. Korku sizi titretir ama aynı zamanda uyandırır.

Asıl Katil: Konforun Sessiz Tuzağı

Peki ya asıl tehlike nereden gelir?

Asıl tehlike konfordan gelir. Konfor gürültü yapmaz; parmak ucunda yürür, hiç ses çıkarmaz. Sabah aynı saatte uyanmak, aynı yoldan işe gitmek, sizi tatmin etmeyen ama en azından istikrarlı olan o masada oturmak, akşam eve gelip hiçbir şey üretmeden saatlerce ekran kaydırmak...

Bunlar ilk bakışta "huzur" gibi gelir. Değildir. O huzur değil, uyuşukluktur.

Konfor alanı, ruhun yavaş yavaş kararan açık cezaevidir. Etrafında dikenli teller yoktur belki, ama kapısı içeriden kilitlidir ve anahtarını bir yere düşürmüşsünüzdür. En tehlikelisi de şudur: İçerisi "idare eder" düzeyindedir. Ne çok mutsuzsunuzdur ne de canınız aşırı yanıyordur. İşte o "idare etmek", insanın içindeki ateşi söndüren en sessiz zehirdir.

Zamanın ve Potansiyelin Erimesi

Günler ayları, aylar yılları kovalar. Bir gün ayna karşısına geçtiğinizde, beş yıl önceki halinizle bugünkü halinizin tamamen aynı olduğunu fark edersiniz. Saçınızdaki birkaç tel beyaz ya da yüzünüzdeki çizgiler dışında hiçbir şey değişmemiştir. Ne hayalleriniz bir adım ilerlemiştir ne de korkularınız gerçekleşmiştir. Sadece zaman eriyip gitmiştir.

Çünkü konfor, sizden hayatınızı bir anda çalmaz; onu damla damla, fark ettirmeden tüketir. "Yarın başlarım", "Şu an doğru zaman değil", "Önce şu işleri bir yola koyayım" cümleleri, konfor alanının ruhunuza üflediği en tatlı ninnilerdir. Bu ninnilerle uyur, bir ömrü tüketirsiniz.

Küçük Bir Manifesto: Uyanma Vakti

Bugün, bu satırları okurken biraz durun ve kendinize o dürüst aynayı tutun. Hayatınızda gitmek istediğiniz o yer ile durduğunuz bu yer arasındaki mesafeyi açan şey gerçekten korku mu, yoksa o yumuşak koltuğun kalkmak bilmeyen ağırlığı mı?

  • Bahane üretmeyi bırakın: "Zamanı değil" demek, aslında "Risk alıp konforumu bozmak istemiyorum" demektir. Çevrenize söylediğiniz yalanları kendinize söylemeyin.

  • Şikayet edip eyleme geçmemeyi kesin: Şikayet etmek, konfor alanınızda otururken vicdanınızı rahatlatma biçimidir. Değişim için adım atmıyorsanız, sızlanma hakkınız da yoktur.

  • Gelecekteki halinize ihanet etmeyin: Bundan beş ya da on yıl sonra, "Keşke o gün o adımı atsaydım" pişmanlığıyla yaşamak istemiyorsanız, bugünkü konforunuzdan biraz ödün vermelisiniz.

Unutmayın: Hayat, tam olarak konfor alanınızın bittiği yerde başlar. Korku sizi sadece yorar; ama konfor sizi hissizleştirerek tüketir.

Şimdi ellerinizi ceplerinizden çıkarın, o sıcak koltuktan kalkın ve kendinize son kez o dürüst soruyu sorun: Bugün hala orada mısınız, yoksa gerçekten yola çıkmaya hazır mısınız?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

"İlk Kez Gördüğümüz Birini Neden Yıllardır Tanıyor Gibi Hissederiz?"

Resim
  Bazen hiç tanımadığınız bir şehre gider, bir sokaktan geçerken orayı daha önce avucunuzun içi gibi bildiğinizi hissedersiniz. Ya da daha çarpıcısı; hayatınıza yeni giren bir yabancıyla iki çift laf ettikten sonra, içinizden bir ses size o insanı yıllardır, hatta belki de asırlardır tanıdığınızı fısıldar. Aradaki tüm resmiyet duvarları anında yıkılır, kelimeler akıp gider ve ruhunuz derin bir "evine dönmüşlük" hissiyle kaplanır. ​Mantığınız "Bu insanı daha yeni gördün" derken, kalbiniz " Onu çok iyi tanıyorsun " diye diretir. ​Peki ama neden bazı ruhlar birbirine bu kadar aşinadır? Ve hayat, tesadüf süsü verdiği bu mistik karşılaşmaları önümüze nasıl çıkarır? ​Frekansların Sessiz Anlaşması ​Modern bilim buna psikolojik bir projeksiyon, geçmişteki tanıdık yüzlerin zihindeki bir yansıması diyebilir. Ancak ruhsal boyutta bu durum, kelimelerin ötesinde bir frekans senkronizasyonudur. Her insanın etrafına yaydığı görünmez bir enerji alanı, bir ruhsal imz...
Read more »

​Arkeologların Masa Başında Unuttuğu Gerçek: Göbeklitepe Aslında Bir Korku Filmi miydi?

Resim
  Bugün size tarih kitaplarında anlatılan o sıkıcı, steril ve "insanlık yavaş yavaş gelişti" masallarını bir kenara bıraktıracak bir hikaye anlatacağım. Şanlıurfa’daki o gizemli tepeye, Göbeklitepe’ye gideceğiz. Ama bu sefer bir turist gibi değil, insan psikolojisini çözmeye çalışan birer dedektif gibi bakacağız. ​Çünkü orada, 12.000 yıl önce yaşanmış muazzam bir adanmışlık ve hemen ardından gelen büyük bir dehşet gizli. ​Ezberleri Bozan Gerçek: Önce İnanç Geldi! ​Yıllarca bize ne dediler? "İnsanlar önce tarımı buldu, yerleşik hayata geçti, karnını doyurdu, sonra boş vaktinde hadi tapınak yapalım dedi. " Külliyen yalan! Göbeklitepe bu teoriyi yerle bir etti. ​ Orada ne su vardı, ne ev, ne de tarım. İnsanlar hala avcı-toplayıcıydı. Urfa ovasının bereketiyle karınlarını doyurur doyurmaz, henüz kafalarını sokacak bir evleri bile yokken o devasa, üstü açık tapınakları diktiler. Yani insanoğlunun ilk derdi konfor değil, Yaratıcıya yönelmekti. ​ Fiziksel olarak tıpkı bizi...
Read more »

"Aydınlığa Giden Yol Neden Kendi Karanlığımızdan Geçer?

Resim
                                              Hayatımız boyunca hep bir aydınlık arayışı içindeyizdir. Huzurlu bir zihin, dingin bir ruh, her şeyin yolunda gittiği o "ak" ve saf alan… Ancak çoğumuzun gözden kaçırdığı mistik bir kural vardır: Gecenin en koyu anı yaşanmadan, şafak sökmez. Ruhun o en berrak, en aydınlık tarafıyla tanışmak, vitrinde duran hazır bir hediyeyi almak kadar kolay değildir. O ışığa ulaşmak için, önce kendi içimizdeki o ürkütücü gölgelerle yüzleşmek zorundayızdır. ​ Peki ama neden sistem böyle işler? Ve biz bu karanlık tünellerden geçerek ruhumuzun o saf beyazlığına nasıl ulaşırız? ​Kaçtığımız Gölgeler Aslında Kim? ​İsviçreli ünlü psikiyatr Carl Jung, insanın toplumdan ve hatta kendisinden gizlediği, bastırdığı tüm duygularına, korkularına ve kırgınlıklarına "Gölge" der. Bizler kırılmaktan korktuğumuz için duvarlar öreriz, zayıf görünmemek için maske...
Read more »

"Rüyaları Neden Unuturuz? Zihnimizin Perde Arkasındaki Sır

Resim
Her gece yastığa başımızı koyduğumuzda, fiziksel dünyanın tüm sınırlarını arkamızda bırakıp muazzam bir yolculuğa çıkarız. Rüyalarımızda uçarız, hiç görmediğimiz mekanlarda dolaşır, zamansız fırtınaların ortasında kalırız. O an her şey o kadar gerçektir ki, kalbimizin ritmini göğsümüzde hissederiz. Ancak gözlerimizi açtığımız o ilk saniyede, sanki sihirli bir el devreye girer ve o koca evreni bir sis bulutu gibi yok eder. Geriye sadece parmaklarımızın arasından kayıp giden, yakalamaya çalıştıkça uzaklaşan soluk bir his kalır. ​Peki ama neden? Zihnimiz her gece bizzat inşa ettiği bu devasa sinema filmini, sabah olduğunda neden bizden saklar? Ruhun bu gizemli unutuşunun arkasında ne yatıyor? ​Bilimin Cevabı: Kimyasal Bir Hafıza Silgisi ​Nöroloji ve uyku bilimi, r üyaları unutmamızı beynimizin çalışma prensiplerine bağlar. Biz uyurken, özellikle rüya gördüğümüz REM uykusu evresinde, beynimizin mantık, zaman algısı ve uzun süreli hafızadan sorumlu olan ön lobu (prefrontal korteks) büyük...
Read more »