Bir Duygunun Gerçek Olması Onun Doğru Olduğu Anlamına Gelir mi?

 

Sabah uyanırsınız; hava güneşlidir, kuşlar cıvıldıyordur, kahveniz tazedir. Ama içinizde öyle tuhaf, dipsiz bir sıkıntı vardır ki sanki az sonra kıyamet kopacakmış gibi hissedersiniz. İşte o an zihnimiz devreye girer ve muhteşem senaryolar yazmaya başlar: "Kesin çok kötü bir şey olacak, herkes benden nefret ediyor, bu hayatın bir anlamı yok..."

Durun, sakin olun! Madalya takmalık bir dramanın eşiğindesiniz ama muhtemelen sadece dün gece geç saatte ağır bir yemek yediniz ya da uykunuzu alamadınız.

Peki, bu kadar yoğun hissettiğimiz bir duygu, dış dünyadaki gerçeğin tam karşılığı mıdır? Bir duygunun gerçek olması, onun "doğru" olduğu anlamına gelir mi? Gelin, bu meseleyi biraz masaya yatıralım.

Duygularımız Yalan Söylemez (Ama Çarpıtmaya Bayılırlar)

Öncelikle anlaşalım: Duygularımız yalandır demek büyük bir haksızlık olur. İçinizdeki öfke, korku, hayal kırıklığı veya yetersizlik hissi gerçektir. Kalbiniz küt küt atarken, mideniz düğüm düğüm olurken kimse size "Yok canım, öyle hissetmiyorsun" diyemez. Hissediyorsunuzdur; o acı ya da coşku sonuna kadar otantik ve hissedilendir.

Ancak sorun şurada başlar: Hissettiğimiz şeyin şiddeti, durumun gerçekliğiyle nadiren aynı orantıdadır.

Beynimiz, özellikle stresli, yorgun veya savunmasız olduğumuz anlarda harika birer Hollywood yönetmenine dönüşür. WhatsApp’ta iki mavi tik olup da karşı taraftan anında cevap gelmediğinde, içimizdeki o "terkedilmişlik" duygusu hemen bir başyapıt çeker: "Artık beni önemsemiyor, bittik, mahvolduk!" Oysa karşı taraf muhtemelen çorbasını karıştırıyordur ya da telefonu sessizdedir.

Duygu gerçektir (evet, şu an paniktesiniz), ama varılan sonuç yanlıştır (dünya başınıza yıkılmıyor).

İlişkilerde "Bana Öyle Hissettiriyorsun" Kapanı

Bu konu özellikle ikili ilişkilerde en çok çuvalladığımız alanlardan biridir. Malum, modern ilişkilerde duygularımızı ifade etmek çok moda oldu ki bu harika bir şey. Ama işin ucunu kaçırıp duygularımızı birer mutlak hakikat gibi masaya sürdüğümüzde rüzgar tersine dönüyor.

"Senin bana bunu dediğinde aslında beni hor gördüğünü hissediyorum, demek ki bana değer vermiyorsun!"

Bakın burası tehlikeli bir viraj. Karşı tarafın niyeti belki de tamamen masumdu, sadece kötü bir cümle kurdu veya yanlış anlaşıldı. Sizin hissettiğiniz o kırgınlık gerçektir; fakat karşı tarafın "sizi hor gördüğü" iddiası her zaman doğru olmayabilir. Duygularımızı filtreden geçirmeden doğrudan birer "mahkeme kararı" gibi sunarsak, karşımızdakini haksız yere sanık sandalyesine oturtmuş oluruz.

Kendi İç Sesimize Karşı Nasıl Mesafeli Olabiliriz?

Peki, her hissettiğimiz duyguya inatla kapılıp gitmeyip de ne yapacağız? Kendimizi o dramatik filmin başrolünden alıp biraz izleyici koltuğuna oturtmanın yolu, birkaç küçük soru sormaktan geçiyor:

  • "Şu an hissettiğim bu yoğun duygu, somut bir kanıta mı dayanıyor, yoksa yorgun/stresli zihnimin bir varsayımı mı?"

  • "Bu olaya başka kimse baksaydı aynı şeyi mi görürdü, yoksa ben mi olayı büyüteçle inceliyorum?"

  • "Bu duygu bana şu an ne anlatmaya çalışıyor? (Örn: Korkum bir tehlikeden mi kaynaklanıyor, yoksa eski bir yaramın kabuk bağlamamasından mı?)"

Son Söz Yerine: Hissetmek Güçlüdür, Ama Direksiyonda Akıl Olmalı

Duygularımız hayatın en güzel, en renkli, bazen de en sarsıcı parçalarıdır. Onları yok saymak, bastırmak ya da halının altına süpürmek tabiki çözüm değil. Zaten "Neden ve Nasıl" sorusunu soran bir kafa, duygularını anlamadan huzur bulamaz.

Ancak unutmayalım; duygular iyi birer yol arkadaşıdır ama berbat birer sürücüdür. Onlara kulak verelim, ne dediklerini dinleyelim ama direksiyonu onlara teslim etmeyelim. Ne dersiniz, sizin son zamanlarda "kesin öyledir" dediğiniz ama sonradan "yahu abartmışım" dediğiniz hangi hisleriniz oldu?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

"İlk Kez Gördüğümüz Birini Neden Yıllardır Tanıyor Gibi Hissederiz?"

Resim
  Bazen hiç tanımadığınız bir şehre gider, bir sokaktan geçerken orayı daha önce avucunuzun içi gibi bildiğinizi hissedersiniz. Ya da daha çarpıcısı; hayatınıza yeni giren bir yabancıyla iki çift laf ettikten sonra, içinizden bir ses size o insanı yıllardır, hatta belki de asırlardır tanıdığınızı fısıldar. Aradaki tüm resmiyet duvarları anında yıkılır, kelimeler akıp gider ve ruhunuz derin bir "evine dönmüşlük" hissiyle kaplanır. ​Mantığınız "Bu insanı daha yeni gördün" derken, kalbiniz " Onu çok iyi tanıyorsun " diye diretir. ​Peki ama neden bazı ruhlar birbirine bu kadar aşinadır? Ve hayat, tesadüf süsü verdiği bu mistik karşılaşmaları önümüze nasıl çıkarır? ​Frekansların Sessiz Anlaşması ​Modern bilim buna psikolojik bir projeksiyon, geçmişteki tanıdık yüzlerin zihindeki bir yansıması diyebilir. Ancak ruhsal boyutta bu durum, kelimelerin ötesinde bir frekans senkronizasyonudur. Her insanın etrafına yaydığı görünmez bir enerji alanı, bir ruhsal imz...
Read more »

​Arkeologların Masa Başında Unuttuğu Gerçek: Göbeklitepe Aslında Bir Korku Filmi miydi?

Resim
  Bugün size tarih kitaplarında anlatılan o sıkıcı, steril ve "insanlık yavaş yavaş gelişti" masallarını bir kenara bıraktıracak bir hikaye anlatacağım. Şanlıurfa’daki o gizemli tepeye, Göbeklitepe’ye gideceğiz. Ama bu sefer bir turist gibi değil, insan psikolojisini çözmeye çalışan birer dedektif gibi bakacağız. ​Çünkü orada, 12.000 yıl önce yaşanmış muazzam bir adanmışlık ve hemen ardından gelen büyük bir dehşet gizli. ​Ezberleri Bozan Gerçek: Önce İnanç Geldi! ​Yıllarca bize ne dediler? "İnsanlar önce tarımı buldu, yerleşik hayata geçti, karnını doyurdu, sonra boş vaktinde hadi tapınak yapalım dedi. " Külliyen yalan! Göbeklitepe bu teoriyi yerle bir etti. ​ Orada ne su vardı, ne ev, ne de tarım. İnsanlar hala avcı-toplayıcıydı. Urfa ovasının bereketiyle karınlarını doyurur doyurmaz, henüz kafalarını sokacak bir evleri bile yokken o devasa, üstü açık tapınakları diktiler. Yani insanoğlunun ilk derdi konfor değil, Yaratıcıya yönelmekti. ​ Fiziksel olarak tıpkı bizi...
Read more »

"Aydınlığa Giden Yol Neden Kendi Karanlığımızdan Geçer?

Resim
                                              Hayatımız boyunca hep bir aydınlık arayışı içindeyizdir. Huzurlu bir zihin, dingin bir ruh, her şeyin yolunda gittiği o "ak" ve saf alan… Ancak çoğumuzun gözden kaçırdığı mistik bir kural vardır: Gecenin en koyu anı yaşanmadan, şafak sökmez. Ruhun o en berrak, en aydınlık tarafıyla tanışmak, vitrinde duran hazır bir hediyeyi almak kadar kolay değildir. O ışığa ulaşmak için, önce kendi içimizdeki o ürkütücü gölgelerle yüzleşmek zorundayızdır. ​ Peki ama neden sistem böyle işler? Ve biz bu karanlık tünellerden geçerek ruhumuzun o saf beyazlığına nasıl ulaşırız? ​Kaçtığımız Gölgeler Aslında Kim? ​İsviçreli ünlü psikiyatr Carl Jung, insanın toplumdan ve hatta kendisinden gizlediği, bastırdığı tüm duygularına, korkularına ve kırgınlıklarına "Gölge" der. Bizler kırılmaktan korktuğumuz için duvarlar öreriz, zayıf görünmemek için maske...
Read more »

"Rüyaları Neden Unuturuz? Zihnimizin Perde Arkasındaki Sır

Resim
Her gece yastığa başımızı koyduğumuzda, fiziksel dünyanın tüm sınırlarını arkamızda bırakıp muazzam bir yolculuğa çıkarız. Rüyalarımızda uçarız, hiç görmediğimiz mekanlarda dolaşır, zamansız fırtınaların ortasında kalırız. O an her şey o kadar gerçektir ki, kalbimizin ritmini göğsümüzde hissederiz. Ancak gözlerimizi açtığımız o ilk saniyede, sanki sihirli bir el devreye girer ve o koca evreni bir sis bulutu gibi yok eder. Geriye sadece parmaklarımızın arasından kayıp giden, yakalamaya çalıştıkça uzaklaşan soluk bir his kalır. ​Peki ama neden? Zihnimiz her gece bizzat inşa ettiği bu devasa sinema filmini, sabah olduğunda neden bizden saklar? Ruhun bu gizemli unutuşunun arkasında ne yatıyor? ​Bilimin Cevabı: Kimyasal Bir Hafıza Silgisi ​Nöroloji ve uyku bilimi, r üyaları unutmamızı beynimizin çalışma prensiplerine bağlar. Biz uyurken, özellikle rüya gördüğümüz REM uykusu evresinde, beynimizin mantık, zaman algısı ve uzun süreli hafızadan sorumlu olan ön lobu (prefrontal korteks) büyük...
Read more »