Biz Kimiz ve Burada Ne Yapmaya Çalışıyoruz?

 

Gelin lafı hiç dolandırmadan, en başa dönelim ve kartları açık oynayalım: Ben kimim, Neden ve Ak neyin peşinde ve biz burada tam olarak ne yapmaya çalışıyoruz?

Ben Furkan. Öyle hayatın tüm sırlarını çözmüş, her şeye bir cevabı olan ya da "ben artık hiçbir şeyden korkmuyorum" diye ortalıkta gezen biri değilim. Aksine; zihnindeki sorular, korkularından ve tereddütlerinden daha yüksek ses çıkaran, sadece merakının peşinden gitmeye karar vermiş biriyim.

Çoğumuz hayatı zihnimizin bize çizdiği o "güvenli" sanılan çemberin içinde yaşıyoruz. "Ya başaramazsam?", "Ya yanlış anlaşılırsam?", "Ya rezil olursam?" diyen o iç ses, farkında olmadan bizi kendi ellerimizle ördüğümüz bir kafese kapatıyor.

Benim içimdeki dönüşüm de tam olarak o kafesin kapısında başladı.

Bir gün durdum ve kendime sordum: Peki ben neden hep zihnimdeki o çekimser, korkak sesin dediklerini dinliyorum? Neden içimdeki o meraklı çocuğun, o "Neden?" ve "Nasıl?" diye soran tarafın peşinden gitmiyorum?

İşte bu blog, o korku perdesini aralayıp merakın peşinden gitme kararının bir sonucu olarak doğdu.

Peki Biz Burada Ne Yapmaya Çalışıyoruz?

Burada kimseye akıl vermek, ders anlatmak ya da "mükemmel yaşam rehberi" sunmak gibi bir derdimiz yok. Bizim yapmaya çalıştığımız şey çok daha basit ve insanı insan yapan bir şey:

  • Korkuyla Kurduğumuz İlişkiyi Değiştirmek: Korkusuzluk hiç endişelenmemek değil; ellerin hafifçe titrerken bile o adımı atabilmektir. Biz burada korkuyu bir "dur" tabelası değil, bir uyanış eşiği olarak görüyoruz.

  • Derin Sorular Sormak: İnsanın doğasına, zihnin gizemlerine, varoluşa, akustiğe, tarihe ve hayatın o gözden kaçırdığımız detaylarına "Neden ve Nasıl?" merceğiyle bakıyoruz.

  • O "Ak" Tarafı Keşfetmek: Zihnimizin gürültüsünü susturup, içimizdeki o berrak, saf ve aydınlık alana (yani ruhumuzun "ak" tarafına) ulaşmaya çalışıyoruz.

Kafesin Kapısı Hiç Kilitlenmedi

Kendi sınırlarımızı yine kendi zihnimizde yaratıyoruz. Ama o sınırlardan çıkmak için kahraman olmaya gerek yok. Sadece merakını, korkunun önüne koymak yetiyor.

Burası sadece benim yazıp geçtiğim bir yer değil; kendi içsel dönüşümünü arayan, sorular sormaktan korkmayan ve hayatı biraz daha derinden hissetmek isteyen herkesin ortak durağı.

Yoldayız, öğreniyoruz ve birlikte soruyoruz.

Şimdi sen söyle; bu yolculukta zihnindeki o görünmez sınırları birlikte zorlamaya var mısın? Seni en çok meraklandıran "Neden?" sorusu ne? Yorumlarda buluşalım!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ruhun Kadim Hafızası: Bazı İnsanları İlk Kez Görsek Bile Neden Çok Eskiden Beri Tanıyor Gibi Hissederiz?

Resim
    Bazen hiç tanımadığınız bir şehre gider, bir sokaktan geçerken orayı daha önce avucunuzun içi gibi bildiğinizi hissedersiniz. Ya da daha çarpıcısı; hayatınıza yeni giren bir yabancıyla iki çift laf ettikten sonra, içinizden bir ses size o insanı yıllardır, hatta belki de asırlardır tanıdığınızı fısıldar. Aradaki tüm resmiyet duvarları anında yıkılır, kelimeler akıp gider ve ruhunuz derin bir "evine dönmüşlük" hissiyle kaplanır. ​Mantığınız "Bu insanı daha yeni gördün" derken, kalbiniz "Onu çok iyi tanıyorsun" diye diretir. ​Peki ama neden bazı ruhlar birbirine bu kadar aşinadır? Ve hayat, tesadüf süsü verdiği bu mistik karşılaşmaları önümüze nasıl çıkarır? ​Frekansların Sessiz Anlaşması ​Modern bilim buna psikolojik bir projeksiyon, geçmişteki tanıdık yüzlerin zihindeki bir yansıması diyebilir. Ancak ruhsal boyutta bu durum, kelimelerin ötesinde bir frekans senkronizasyonudur. Her insanın etrafına yaydığı görünmez bir enerji alanı, bir ruhsal imz...
Read more »

​Arkeologların Masa Başında Unuttuğu Gerçek: Göbeklitepe Aslında Bir Korku Filmi miydi?

Resim
  Bugün size tarih kitaplarında anlatılan o sıkıcı, steril ve "insanlık yavaş yavaş gelişti" masallarını bir kenara bıraktıracak bir hikaye anlatacağım. Şanlıurfa’daki o gizemli tepeye, Göbeklitepe’ye gideceğiz. Ama bu sefer bir turist gibi değil, insan psikolojisini çözmeye çalışan birer dedektif gibi bakacağız. ​Çünkü orada, 12.000 yıl önce yaşanmış muazzam bir adanmışlık ve hemen ardından gelen büyük bir dehşet gizli. ​Ezberleri Bozan Gerçek: Önce İnanç Geldi! ​Yıllarca bize ne dediler? "İnsanlar önce tarımı buldu, yerleşik hayata geçti, karnını doyurdu, sonra boş vaktinde hadi tapınak yapalım dedi. " Külliyen yalan! Göbeklitepe bu teoriyi yerle bir etti. ​ Orada ne su vardı, ne ev, ne de tarım. İnsanlar hala avcı-toplayıcıydı. Urfa ovasının bereketiyle karınlarını doyurur doyurmaz, henüz kafalarını sokacak bir evleri bile yokken o devasa, üstü açık tapınakları diktiler. Yani insanoğlunun ilk derdi konfor değil, Yaratıcıya yönelmekti. ​ Fiziksel olarak tıpkı bizi...
Read more »

Aydınlığa Giden Gölgeler: Ruhun 'Ak' Tarafını Keşfetmek İçin Neden Önce Kendi Karanlığımızdan Geçmek Zorundayız?

Resim
  Hayatımız boyunca hep bir aydınlık arayışı içindeyizdir. Huzurlu bir zihin, dingin bir ruh, her şeyin yolunda gittiği o "ak" ve saf alan… Ancak çoğumuzun gözden kaçırdığı mistik bir kural vardır: Gecenin en koyu anı yaşanmadan, şafak sökmez. Ruhun o en berrak, en aydınlık tarafıyla tanışmak, vitrinde duran hazır bir hediyeyi almak kadar kolay değildir. O ışığa ulaşmak için, önce kendi içimizdeki o ürkütücü gölgelerle yüzleşmek zorundayızdır. ​ Peki ama neden sistem böyle işler? Ve biz bu karanlık tünellerden geçerek ruhumuzun o saf beyazlığına nasıl ulaşırız? ​Kaçtığımız Gölgeler Aslında Kim? ​İsviçreli ünlü psikiyatr Carl Jung, insanın toplumdan ve hatta kendisinden gizlediği, bastırdığı tüm duygularına, korkularına ve kırgınlıklarına "Gölge" der. Bizler kırılmaktan korktuğumuz için duvarlar öreriz, zayıf görünmemek için maskeler takarız. Ruhumuzun derinliklerine ittiğimiz o öfkeler, hayal kırıklıkları ve "acaba yetersiz miyim?" şüpheleri, biz onlardan...
Read more »